ammar demam part 2

ok...bile doktor confirmkan ammar kene influenza B, doktor cadangkan supaya ammar masuk wad dan diasingkan.kene dok sesorang, tak boleh kongsi bilik dengan orang lain.
makno eh...kepala mama ammar terus tukar mode..betukar jadik mesin kira wang yang bunyik kicing kicing tu ligat kira bape bajet untuk ammar nanti nih....:D

tapi yang bayar...besela....mr banker kita cum big boss of the company- mr.KK lah!!! *wink wink*demi anak, kene tahan wad saye rase langkah yang terbaik untuk ammar aritu...sebab demam nye yang on off on off, tetonggeng tonggeng ammar tahan batuk sebab sakit dada (konon dia rase lega dengan aksi macam tuh),idung yang tak sesurut banjirnye.

mase tu dah pukul 5 petang...terus cancel plan nak masak nasi ayam nenas untuk bukak puasa aritu.doktor mintak balik dulu, siapkan barang ape yang patut sambil spital sediakan bilik untuk ammar.kebetulan mase tu, takde plak single room yang kosong kat wad kanak kanak tuh.

maaakaaaa,terpaksa la paed tu keluarkan arahan pade nurses yang ade kat wad kanak kanak tu supaya adekan jugak satu single room untuk ammar.
pung pang pung pang...dorang janji, lepas pukul 9malam nanti ammar dah boleh 'check in' masuk wad....hihihihi macam tunggu bilik hotel la plak kan.

ok.setel aje packing barang2 kat umah s2, bekejar plak balik ampangan.
balik umah mak ayah dengan 2 tujuan, pertama nak bukak puasa kat umah sane sebab dah tak sempat nak masak sebab dah dekat pukul 6++ :P.
kedua, sebab nak tinggalkan asmaa kat umah atok ngan uwannye mase ammar kene masuk wad ni nanti.
cadangnye, lepas aje settle pasal ammar malam nanti, KK akan balik umah mak ayah temankan asmaa.lagipun sian kat KK nak besahur nanti.
saye? tak sahur? issshhh tak kisah, sebab saye berteman kan dengan miss P aritu :P

ammar dah paham dia kene masuk wad, sepanjang bebuka tu tak tenteram jadiknye.nak auta dia cakap nak tido kat hotel pun tak gune, sebab dia dah dekat 4 tahun, dah tau beza rupe hotel ngan hospital tu macam mane :P

pujuk punye pujuk, ammar nak mama abahnye tido sekali ngan dia kat spital.oklah...anak demam, tak sihat.layan aje la kan karenah dia.uwan ngan atoknye pun tak kisah, sanggup jage asmaa.tapi dengan syarat, mase kitorang kuar rumah tu nanti, tak boleh nampak dek asmaa.kot tak kompem asmaa nak ikut sekali.kene la plak uwan ngan mak langnye umpan asmaa gi dapur, lap lap badan kat bilik air sebab dah comot mase bukak puasa tadi.settle!

pukul 9++malam, kitorang kat lobi ssh.tunggu dorang siapkan dokumen,tunjukkan bilik kitorang nanti.mase duduk duduk tu la, saye tepandang satu famili.terus bederau darah saye.oh tidak....saye doa dalam hati, supaya saye boleh tenang bile tepandangkan famili ni.
cube teka sape yang saye jumpe???
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
ade ibu, nenek, 2 anak kecil dengan sorang anak dara sunti.
muka tu cukup familiar.memang saye kenal....nak nak lagi bile saye tengok si anak yang paling kecil, saling tak tumpah muka arwah ayahnye.terus belinang air mata saye ok...walaupun mase tu takde ape ape yangbelaku.jiwa sentimental sorang isteri, ibu terus datang dalam diri saye.

famili tu pun tengah tunggu turn nak ambek ubat dekat kaunter famasi.nengok gayanye, anak yang kecik tu mungkin demam. sebab merengek rengek manja dengan ibunye.yang si kakak, nampak macam mesra, sebab dia cube datang rapat rapat dekat ammar yang tengah duduk kat kerusi belakang saye mase tuh.

manis si kakak.bila saye senyum...dia balas senyum balik.saye tanye nama sape, tesenyum senyum lagi dengan rambut ikal yang comel.mungkin malu, tapi tak takut nak cube mesra mesra dengan orang lain.

bile si kakak ni cube dekat dengan ammar, saye cecepat suh ammar bangun pegi ke abahnye yang tengah deal kat kaunter farmasi.niat saye cume satu, supaya demam ammar tak bejangkit pade si anak manis tadi.kesian dia nanti...kalau kalau terbejangkit daripada ammar.tak patut sebarkan penyakit pade orang lain.tak gitu? nak nak bile saye tau keadaan famili tu tadi.

mate saye tak lepas mandang pade famili tu tadi.sib baik duduk jauh daripada dorang.saye pun ambek kesempatan untuk terus tengok ape yang belaku.
si ibu tetap dukung sambil pujuk pujuk anak yang paling kecik yang tengah merengek rengek manja.mungkin tak selesa sebab demam.
si uwan tetap duduk, sambil peratikan si kakak yang dok leka bemain dengan vendor machine lepas tak bejaya nak main main dengan ammar.
anak dara sunti yang lagi sorang tu, rupenye sepupu kepada si kakak.mungkin dalam darjah 3 ke 4.so, si sepupu ni la yang meneman si kakak ni kulu kilir.

si adik, bile nampak si kakak ke vendor machine, terus nangis mintak lepas.
si ibu tak lepaskan, mungkin sebab si adik tak bekasut agaknye.
naaa....makin galak la si adik ni menangis.
lagipun, si ibu cakap, dia takde duit syiling untuk beli air kat machine tu.

bila si adik menangis, saye yang ter emo lebih lebih tumpang sedih.
ngalir air mata saye bile tengok anak kecik tu nangis sebab ayah dia takde untuk pujuk same.

hajat hati, saye nak bangun kejap, paling tidak, kasik stok syiling saye yang ade untuk dorang beli air kat mesin tuh.
mase kaki saye teraba raba carik selipar yang ade kat bawah kerusi...
si adik yag kecik tu terus nangis dengan suara nada yang tinggi....
sebut 'aya!!! aya!!! ayaaaaaaaaaaa!

lagi la begenang air mata saye kuar.tak meleleh....tapi begenang! betakung air mata saye kuar.
terus tak jadi nak bangun sebab mata saye dah tak nampak ape melainkan air mate yang begenang.cecepat saye lap...sebab tanak tekantoi dengan KK nanti.
tapi yang pasti....saye dah bepaling daripada pandang famili tu tadi.

tapi saye tetap dengar, suara si adik menangis nangis sebut 'ayaaa! ayaaa! ayaaaa!'
kalau pun si adik maksudkan 'aya' tu air, saye tetap sedih sebab si kakak terus menyampuk dengan pelat pelatnye 'ayah takdeh.ayah mane de.'

kenape saye plak yang emo lelebih?
kenape saye plak yang begenang air mate sampai tak jadik plak nak bagi duit syiling kat anak kecik tu?

sebab.......sebab si ibu tu tadi adalah isteri kepada arwah achik spin.
si kakak dengan si adik adalah anak anak kepada arwah achik spin.

sedihnye....kalau anak anak demam lagi lepas ni, si ibu tetap kene handle sorang diri sebab si ayah dah takde lagi.

mase kitorang gerak naik ke wad, si adik tadi dah berenti menangis.tapi sedunye tetap ade.
dalam hati saye, allah aje yang tahu.